ROCK İnhibitörlerinin glokom tedavisinde kullanımı üzerine yapılan çalışmalar faz3 boyutunda sürmekte ve umutlu sonuçlar elde edilmekte.

Prof Dr Selim Doğanay'ın 2010 yılında Glokom-Katarakt Dergisinde yayımladığı derlemesinde konuyla ilgili şu bilgilere yer verilmiş; "Rho GTPaz ve efektörü ROCK (Rho-associated coiled coil-forming kinase); aktin stres fiber formasyonu regülasyonunda, fokal adezyonda, hücre şekillenmesinde, hücre motilitesinde ve düz kas kontraksiyonunda sinyal yollarında görev alırlar.

Bu moleküller trabeküler ağ dokusunun morfolojik yapısını değiştirerek konvansiyonel dışa akımı artırmaktadırlar. Yapılan deneysel çalışmalarda bir ROCK inhibitörü olan H-1152P molekülünün farklı konsantrasyonlarda topikal uygulanması ile %26 ile %48 oranları arasında göz içi basınç düşüşü sağlandığı bildirilmiştir. Klinik çalışmalarda herhangi bir sistemik yan etkisi bildirilmemiş olup, en sık gözlenen lokal yan etkisinin geçici bulber konjonktival hiperemi olduğu bildirilmiştir."

Robert D. Williams'ın AJO'de yayımladıkları konuyla ilgili son çalışmada ise ürün konsantrasyonlarının etkinliği incelenmiş. % 0.05, %0.1 ve %0.25'lik konsantrasyonlardan %0.25'lik dozun günde iki kez damlatılması en iyi basınç düşüşü verileri sunmuş (%28). Bu tür ilaçların ortak handikapı konjonktiva hiperemisi bu molekülde de %10'dan az olguda karşılaşılmış.

Makaleyi merak eden arkadaşlar için özetini bilgilerinize sunuyorum;

Purpose

To evaluate the ocular hypotensive efficacy of 0.05%, 0.1% and 0.25% AR-12286 Ophthalmic Solutions in patients diagnosed with ocular hypertension or glaucoma.

Design

Parallel comparison, vehicle-controlled, double-masked, 3-week randomized clinical trial.

Methods

Subjects (n = 89) with elevated intraocular pressure (IOP) were assigned randomly to receive either 1 of 3 concentrations of AR-12286 or its vehicle. Dosing was once-daily in the morning for 7 days, then once-daily in the evening for 7 days, then twice daily for 7 days. Primary and secondary efficacy end points were mean IOP at each diurnal time point (8 am, 10 am, 12 pm, and 4 pm) and mean change in IOP from baseline, respectively.

Results

All 3 concentrations of AR-12286 produced statistically and clinically significant reductions in mean IOP that were dose dependent, with peak effects occurring 2 to 4 hours after dosing. Mean IOP at peak effect ranged from 17.6 to 18.7 mm Hg (−6.8 to −4.4 mm Hg) for the 3 concentrations. The largest IOP reductions were produced by 0.25% AR-12286 after twice daily dosing (up to −6.8 mm Hg; 28%). The 0.25% concentration dosed once-daily in the evening produced highly significant IOP reductions throughout the following day (−5.4 to −4.2 mm Hg). The only adverse event of note was trace (+0.5) to moderate (+2) conjunctival hyperemia that was transient, typically lasting 4 hours or less. After once-daily evening dosing, hyperemia was seen in less than 10% of patients.

Conclusions

AR-12286 was well tolerated and provided clinically and statistically significant ocular hypotensive efficacy in patients with ocular hypertension and glaucoma.

Dokuz Eylül Üniversitesi'nden Ziya Ayhan, Gül Arıkan, Üzeyir Günenç ve Güray Çıngıl'ın yaptığı bu çalışma Türk Oftalmoloji Dergisi'nin Mayıs-Haziran 2011 sayısında yayımlandı.

Çalışmada ilginç sonuçlar elde edilmiş, yüksek basınçlı, normal basınçlı glokomlu ve oküler hipertansiyonlu hastaların görme alanı, hrt ve oct verileri kendi iççlerinde ve birbirleriyle kıyaslanmış ve korele olup olmadıkları araştırılmış. Aslında yöntem olarak çok tehlikeli bir çalışma, çünkü üç farklı hastalık (daha doğrusu durum) ve üç farklı analiz cihazı verisinin korele olup olmadığı araştırılıyor. Örneğin çalışmaya daha başlamadan ortaya attığınız teorem yani glokom ile oküler hipertansiyonlu hastaların inceleme verileri örtüşüyor mu diye sorarsanız iki olasılıkla karşılaşırsınız; evet veya hayır. Evet ise tanı hatalı olabilir veya testler saçma-sapandır, hayır ise zaten beklenen bir olaydır çünkü tanınızın doğru olduğunu ön koşul olarak zaten kabul etmişinizdir ve test sonuçlarının örtüşmemesi analizlerin doğru olduğunu gösterir. Yani işin felsefi boyutu biraz karmaşık.

Sonuçta veri analizlerinde başlangıçta konulan tanıları destekler veya desteklemeyen farklı alt gruplar oluşmuş, bu da veri analizi yapan aletlerin henüz istenilen güvenlik kriterlerini sağlamadığını düşündürüyor okurlara. Ancak çalışmanın başında verilen analiz aletlerinin cinsleri hakkındaki bilgi, aletlerin ilk jenerasyon aletlerden seçildiğini gösteriyor, bu da günümüzde yayınlanan bir çalışmanın son versiyonların bir analizi olması gerekliliğini düşündürüyor. Yine de İzmir'li ekibin "bilimsel düşüncenin kuşkucu olmakla başaması gerektiğini" vurgulayan bu çalışmaları taktiri hak ediyor.

İlgi gösterenler için çalışmanın tam metnini yayımlıyorum;

Primer Açık Açılı Glokom, Normal Tansiyonlu Glokom ve Oküler Hipertansiyonda Humphrey Görme Alanı, Optik Koherens Tomografi ve Heidelberg Retina Tomografi Parametrelerinin Korelasyonu.pdf (57,00 kb)

Son ayların en önemli çalışması olarak nitelenen "A randomized trial of brimonidine versus timolol in preserving visual function: Results from the Low-pressure Glaucoma Treatment Study" AJO'de yayınlandıktan sonra International Glaucoma Review dergisinin son sayısında detaylı bir şekilde tartışıldı. Aşağıda çalışmanın özetini veriyorum, ayrıca tartışmayı yorumsuz bilgilerinize sunacağım.

Çalışma konusunda düşüncem; bir yılı geçkin bir süre iki molekül grubu arasında progresyon analizlerinde hiçbir fark yokken, ilerliyen aylarda birden brimonidine grubunda anlamlı olumlu bir fark gözlenmesi akla farklı olasılıklar getiriyor. Çalışma grubunun NBG olması progresyon analizlerinde zaten bir zorluk, diğer konu ise timolol grubunun belirli bir zaman sonrasında perfizyon basıncını etkileyip etkilemediği, bu teori doğruysa uzun dönemde gelişen ani progresyon üstünlüğü kuşku doğurabilir.

A Randomized Trial of Brimonidine Versus Timolol in Preserving Visual Function: Results

Ankara Ulucanlar Göz Kliniğinden Metin Unal, MD, Ayse Gul Kocak Altıntas, MD, Gultekin Koklu, MD, and Tulay Tuna'nın yaptığı ve J. of Glaucoma dergisinin temmuz 2011 sayısında yayımlanan makalesi, kliniğimizin daha önce yayınladığı ve sonuçlarını http://blog.glokom-net.org/post/2011/06/09/Suprachoroidal-implant-surgery-in-intractable-glaucoma.aspx adresinde bilgilerinize sunduğumuz çalışmanın bir benzeri. Yazarlar bu cerrahi tekniğini erken dönemde yaptıklarını ve başarılı sonuçlar aldıklarını söylemekteler. Ancak kişisel görüşüm cerrahinin olası büyük komplikasyon riskleri taşıdığı ve konjonktivanın filtran cerrahiye olanak tanımadığı seçilmiş vakalarda kullanılması yönünde. Çoğul trabekülektomi yapılmış ve GİB kontrolü sağlanamamış veya kimyasal yanık gibi konjonktiva bütünlüğü bozulmuş olgular için düşünülebilecek bir cerrahi olduğuna inanıyorum.

Basel Üniversitesi'nden Grieshaber, Matthias C. MD, FEBO; Fraenkl, Stephan MD; Schoetzau, Andreas MSc; Flammer, Josef MD; Orgül, Selim MD ekibinin kanaloplasti çalışması, temmuz 2011 Journal of Glaucoma dergisinde yayınlandı. Bir yıldan uzun takip süresi olan 32 hastanın sonuçlarının verildiği çalışmada bulunan değerler şöyle;

Preop ortalama basınç 27.3±5.6 mm Hg'dan 12 ayda 12.8±1.5 mm Hg, 18 ayda 13.1±1.2 mm Hg'a düşmüş (P<0.001).  GİB'ı  <=21, 18, and 16 mm Hg'nın altında bulunma oranları sırasıyla was %93.8, %84.4% , %74.9. Laser goniopuncture 6 göze yapılmış(%18.1). Kullanılan ilaç sayısı preop  2.7±0.5'den postop 0.1±0.3'e düşmüş  (P<0.001). Görme keskinliğinde anlamlı bir değişim saptanmamış. Oluşan komplikasyonlara ait tablo ise şöyle;

Descemet membrane detachment 2 (6.1%)

Editörlüğünü Prof Dr Merih Önol'un yaptığı Glokom-Katarakt Dergisinin son sayısında Kanaloplasti üzerine Dr Suzan Güven Yılmaz ile birlikte yaptığımız derleme basıldı. Çetin Altan'ın "kitap okumakla birşey öğrenilmez, asıl kitabı yazan adamın heyecanını duymalı insan" özdeyişinden ilham alarak, klasik derleme formatı yerine bu tekniğe merak uyandırmak ve okuyucunun araştırma yapma kıvılcımını çaktırmak gayesiyle yazdık bu makaleyi. Yazının tam metni için aşağıdaki dosyayı indirebilirsiniz.

kanaloplasti.pdf (319,03 kb)

Mikrobial keratit vakalarında daha dikkatli izlem yapmamız gerekliliğini vurgulayan yeni bir çalışmayı bilgilerinize sunuyorum

Purpose

To determine the incidence, risk factor, and outcomes of elevated intraocular pressure (IOP) during active microbial keratitis.

Design

Retrospective cohort study.

Methods

One hundred eighty-four patients with culture-proven microbial keratitis examined from January 2003 through December 2007 were included. High IOP was defined as IOP of 22 mm Hg or higher measured during the episode of active keratitis. The control group consisted of eyes with microbial keratitis whose IOP remained less than 22 mm Hg. Twelve factors were evaluated by univariate and multivariate analyses to determine whether any were associated with increased IOP. The incidence, risk factors, microbial profile, the necessity of therapeutic surgery, time to resolution, and final visual acuity were compared between the high IOP group and the control group.

Results

High IOP (mean, 29.1 mm Hg; range, 22 to 51 mm Hg) occurred in 52 (28%) of 184 patients with active corneal infection. Prior ocular surgery, diabetes mellitus, and ulcer size of 4.0 mm or larger were associated with IOP elevation (P ≤ .013). Surgical interventions were necessary in 19 (39%) of 49 patients in the high IOP group and in 14 (11%) of 129 patients in the control group (P < .0001). Time to ulcer resolution was longer in the high IOP group (mean, 50.1 ± 53.2 days) than in the control (mean, 31.6 ± 42.0 days; P = .005). Final visual acuity of 20/40 or better was achieved by more patients in the control group (47%) than in the high IOP group (20%; P < .001).

Conclusions

Elevated IOP was detected in a significant proportion of patients with active microbial keratitis and was associated with poorer outcomes. Routine IOP check should be performed to avoid possible optic nerve damage.

AJO: Siamak Zarei-Ghanavati, Elmira Baghdasaryan, Arturo Ramirez-Miranda

Suprachoroidal implant surgery in intractable glaucoma başlıklı çalışmamız japan j. of ophthalmology'nin bu ayki sayısında yayımlandı, ilgilenenler için ekte aktarıyorum

suprakoroidal.pdf (238,86 kb)